Schrijven vanuit intuïtie

Sinds een paar blogs geleden wil ik een spiegelende thriller schrijven. Alleen van het idee al word ik heel blij. Nu had ik gisteren bedacht dat ik er aan ging schrijven. Maar ik wist niet HOE – daar heb je ‘em weer – en dus schreef ik niet. En rot dat ik me voelde!

Op een gegeven moment zat ik ’s middags aan tafel de reclamefolders door te bladeren, toen ineens de volgende zinnen boven kwamen: “Hij was het zat. Hij was het helemaal zat.” Eerst reageerde ik niet, maar toen het vrij snel nog een keer kwam, pakt ik gauw pen en papier en schreef het op. Waarna nog meer zinnen spontaan én één voor één uit mijn pen rolden. Ik hoefde alleen maar te luisteren en te schrijven. Ergens had ik het gevoel dat het niet uit mij kwam, maar door mij. Betekent dat het van een hogere macht kwam, van het universum? En hoe zou ik dat vinden? Mmm, het past wel bij mijn visie op en geloof in energie. Dat we eigenlijk allemaal één zijn en met elkaar verbonden.

Als ik dit één keer kan, kan ik dit natuurlijk vaker. Boek?

Nou ja, helemaal nieuw is het ook weer niet voor me, want als ik mijn MP3 schrijf, schrijf ik soms vanuit mijn denken – vooral in het eerste deel moet mijn hoofd even worden leeggeschreven – en soms vanuit mijn intuïtie. Ik kan het onderscheiden van elkaar door er later met een markeerstift naar te kijken en dát te markeren wat er uit springt. En dat is precies datgene wat ik later in tweets of een blog deel.

Ik word dus gevoeliger om mijn intuïtie toe te laten. En dat is precies wat ik wil! Ik had het de laatste tijd ook al gemerkt als ik gesprekken voer met mensen die me na staan. Dat ik soms met antwoorden kom, waarbij ik me afvraag: komt dat van mij? Maar voor die ander klopt het op dat moment precies en voor mij voelt het goed en verbonden.

Ik denk – ja dat kan ik ook nog steeds heel goed :) – dat het komt omdat ik aan de ene kant veel met ontspanning bezig ben en aan de andere kant bezig ben mijn angst te verminderen. Daar ga ik dus lekker mee door, want minder angst + meer ontspanning = meer intuïtie. En daar wil ik wel veel Meer van!

Meer loslaten

Ik ben er weer. Dat zeg ik altijd na twee weken eb, twee weken pms en ongesteldheid. Net alsof je terug komt van een lange reis. En dat is eigenlijk ook zo. Een reis naar binnen. Eb noem ik het. Of Yin. Heel veel Yin deze keer. Zoveel dat ik niemand bel, niemand zie en er nauwelijks een tweet en zeker geen blog naar buiten gaat. Tijdens deze reis voelde ik me deze keer heel gespannen. Echt naar. Vooral omdat ik mezelf veroordeelde voor mijn inertie en introvertie. Het leek wel of ik iedere dag opnieuw twijfelde aan mijn levensdoel. Terwijl ik dat toch echt inmiddels wel zo’n 10.000 keer heb opgeschreven: Een helder Meer zijn voor mezelf en anderen. De twijfel zit eigenlijk meer in het hoe. Hoe dan? Schrijvend – en waarom schrijf ik dan niet? Pratend – en waarom praat ik dan niet? Op een podium – maar hoe kom ik daar? Weer die vorm. Zodra ik ga nadenken over vorm, sla ik dicht, wordt mijn water troebel. Ik ben energie, snap dat dan! Tijdens deze reis heb ik het gevoel dat ik vast zit, dat ik dat zelf doe. Dat ik ook de oplossing in me heb om los te komen, dat ik dat niet doe. Mezelf dus saboteer om mezelf te zijn. Worstel, worstel.

Een aantal jaren geleden heb ik via verschillende mensen horoscopen gekregen. Om even wat steun te ervaren, lees ik die afgelopen week nog eens door. Twee voor mij belangrijke lessen springen er uit: mensen accepteren zoals ze zijn + accepteren dat andere mensen míj weerspiegelen. Als ik dit zo in mijn MP3 boek opschrijf, realiseer ik me dat als ik dit echt ga doen, dat gelijk staat aan mezelf accepteren. Wauw. Ja, ik ga naar binnen als ik ongesteld ben. Nee, ik voel me dan echt niet fijn. Maar ik bén dat niet. Het is slechts een deeltje van me.

Een paar dagen later op weg naar vloed voel ik me zachter worden. Als ik merk dat mensen mij veroordelen, veroordeel ik hen. Uit zelfbescherming denk ik. Maar als ik ze niet echt accepteer zoals ze zijn, veroordeel ik daarmee ook mezelf. Want wat je over een ander denkt, zegt iets over jezelf. Op zich is dit geen nieuw inzicht voor me, maar het voelt alsof het kwartje een stuk dieper valt. Ik heb zin om meer naar anderen te luisteren. Echt te luisteren, dus voorbij de woorden. Deze week kreeg ik nog een ander inzicht (tijdens het was opvouwen): des te ontspannener ik ben – dus echt mezelf durf te zijn – des te meer ik een helder Meer voor die ander kan zijn. Dan hoor ik de essentie en kan die terug geven. Dus ontspan, want dat is wat ik wil: een helder Meer zijn. En het maakt niet uit of dat op het schoolplein is, met een blog of boek of op een podium. Ik begin eindelijk echt los te laten. And it feels great!

Waar je ook gaat, je neemt altijd jezelf mee

De afgelopen weken heb ik veel gelezen over persoonlijke ontwikkeling, vooral over loslaten, veranderen en omgaan met angst. Heel boeiend allemaal. Maar op een gegeven moment voel ik me als een druipende spons. Ik absorbeer supersnel informatie. Maar als het teveel is – en dat is nu blijkbaar het geval – komt het wel binnen, maar sijpelt het er ook  net zo snel weer uit. Ik heb namelijk weinig filter in mijn spons. Het komt allemaal binnen als zijnde waar. Vervolgens moet de informatie als het ware in mijn lijf zakken. Op die manier kan ik voelen of het voor mij ook waar is.

Dit maakt dat ik het even zat ben: zat om met mezelf bezig te zijn, zat om over mezelf te schrijven. Saai! Ik heb zin in avontuur (maar dan wel zonder daar allerlei enge dingen voor te hoeven doen). Ja, ik heb zin om een thriller te schrijven. Schrijven + avontuur = thriller. Wat een goed idee! Opgewonden denk ik na over mijn hoofdpersoon. Uiteraard is het een vrouw. Door helder na te denken (of wellicht te schrijven?), lost zij allerlei misdaden op. Ze houdt natuurlijk van simpele woordgrapjes, is dol op droge witte wijn en gelooft dat de wereld uit energie bestaat. Ja, een spirituele thriller, dat bestaat vast nog niet.

Ineens daagt me dat de hoofdpersoon wel erg veel op mij lijkt, maar dan een mij die allerlei avonturen beleeft.

Haha, waar je ook  naar toe gaat, je neemt altijd jezelf mee.

Over oordelen en Meer

De afgelopen week kwam ik (uiteraard al schrijvende) tot het inzicht dat ik wel heel veel naar de negatieve spiegels / heldermeren om me heen kijk. Dit pastte tot nu toe ook goed bij me, want ik kijk vaak naar de 5 % die niet goed gaan. Ook wil ik mezelf altijd graag verbeteren, dat is de selfcoach in mij. Maar eigenlijk geeft dat veel negatieve energie. Zijn er dan echt 95 % positieve spiegels die ik niet zie? Die waarschijnlijk gaan over licht, liefde, kracht, energie, moed, doorzettingsvermogen? Waarschijnlijk wel, want terwijl ik dit opschrijf, komt er een prachtige straal licht door het raam naar binnen.

Ik kijk eens bewust de kamer rond. Meestal kijk ik niet zo bewust of ik kijk naar het dressoir dat ik wil vervangen of naar de plinten die nog geschilderd moeten worden. Nu zie ik ineens de prachtige oesterschaal, de mooie vergrijsde zuil, het inspirerende schilderij van mijn vriendin Sonja en de fijne kachel waar we zo van genieten. Shit, wat is het hier mooi! Als je maar weet waar je moet kijken. Of beter: als je maar weet hoe je moet kijken.

Mijn yogajuf Iekelien zei het deze week ook nog: je kunt kiezen waar je naar kijkt en voor welke gedachten je kiest.

‘Toevallig’ kom ik deze week allemaal mensen tegen die bang zijn voor oordelen van anderen. Net als ik. En ze doen ook net als ik: ze veroordelen zichzelf. Een soort selffullfilling prophecy. Oordelen komen voort uit angst. Maar stel dat iemand mij veroordeelt of afwijst, dan zegt dat vooral iets over die ander zijn angst. Als ik echt VOEL dat een afwijzing iets over die ander zegt, hoef ik er niet meer bang voor te zijn. Des te meer ik er bang voor ben, des te meer ik het naar me toe trek. Zo werkt dat met energie. Goede reden om me nog meer te focussen op zachte kracht, liefde, lichtheid en humor.

En het lukt. Afgelopen week waren er momenten dat ik zeldzaam ontspannen was. Ik heb zo gelachen met mijn kinderen. Vol aandacht en verwondering heb ik door mijn tuin in lentetooi gelopen. Meestal weet ik dat het lente geweest is als het al zomer aan de gang is… Die ontspanning voelde hemels. Tintelend, levend, ontspannen lijf.

Tot ik weer ging nadenken. Ik zie steeds meer in dat mijn gedachten en gevoelens bepalend zijn voor mijn gevoel van geluk. Dat als ik iets ‘moet’ of in een voor mij spannende sociale gebeurtenis stap, mijn gedachten en daarmee mijn gevoelens donkerder worden. Dit gaat vaak zo onbewust, dat voor ik er erg in heb, ik heel gespannen ben.

Dus kwam deze week het boek ‘Fuck it’ op mijn pad, vorige week aanbevolen door één van mijn bloglezers Nanda. Waarvoor hartelijk dank! Fuck it, best een groffe titel, maar het idee is dan ook om jezelf te shockeren of uit je patroon van malende en negatieve gedachten te halen, door dit te zeggen (of te denken). Het past helemaal bij waar ik nu in zit. Ik vind mezelf slim, maar tot nu toe heb ik mijn gedachten niet echt slim ingezet.

Ik word vandaag wakker met hoofdpijn. Fuck it! Fuck it tegen pijn, angst en alles waar ik betekenis aan heb gegeven, om vervolgens te kunnen ontspannen. Vanuit ontspanning kun je voelen wat je lijf, je geest, je ziel nodig hebben en kun je voluit leven.  En dan zullen er nog steeds pijn, angst en boosheid zijn. Maar je blijft er dan ten minste niet zo in hangen. Fuck it! Waardoor dingen meer kunnen gaan stromen. Des te meer verzet, weerstand, ontkenning, des te meer pijn, stijfheid en ongelukkig voelen. Dit concept spreekt me ontzettend aan. Het voelt goed om Fuck it ergens tegen te zeggen, om vervolgens een diepe ademteug vol energie te nemen en dan met een zucht alles los te laten.

Eigenlijk hoef ik me dus alleen maar te ontspannen. Op zich ben ik daar al bewust mee bezig met mijn zachte kracht, yoga-oefeningen en sporten. Tot nu toe zat ik heel erg in mijn eigen wereld, mijn eigen gedachten, angsten, pijnen. Ik ben me vaak niet eens bewust van de wereld om me heen. Zou dat het niet zijn, dat als ik minder druk ben met mijn eigen gedachten, dat ik dan meer naar buiten kan kijken. Time to change! Dit is het jaar dat ik mijn schaduwkanten in het licht ga zetten en ga transformeren. Als me dat lukt kan ik vanuit neutraliteit een helder meer zijn voor anderen.

Zachte kracht

De wereld om je heen is een spiegel. Dat is mijn levensvisie. Afgelopen week keek ik in de spiegel en zag veel hoofdpijn, een stijve nek en een gespannen lijf. Op zich niets nieuws. Ik zit veel en vaak met mijn aandacht in mijn hoofd en heb weinig contact met m’n lichaam. Zo kon ik alles lange tijd controleren. Dacht ik. Van de week schreef ik hierover in mijn MP3 boek. Op een gegeven moment loop ik even de kamer uit naar mijn zonen, omdat ik ze hoor roepen. Als ik weer terugloop naar mijn schrijfplek, zingen ze tweestemmig: “Je moet niet denken, je moet doen …” Nou ja zeg.

Ik pieker graag en veel. Niet dat ik dat nou zo leuk vind, maar het is lastig dit patroon te doorbreken. Vorig jaar las ik de Secret en de Power van Rhonda Byrne. Fantastisch vond ik deze boeken. Niet om nou van alles naar me toe te trekken, alhoewel dat een leuke bijkomstigheid zou zijn, maar vooral vanwege het richten van je aandacht op wat je wilt (ipv niet wilt), op me blij en gelukkig voelen, op die 95 % die goed gaat en daar dankbaar voor zijn ipv  doorlopend malen over die 5 % die nog niet ‘goed’ is. Wat voelde ik me lekker als ik daar bewust mee bezig was!

Afgelopen week ben ik aan een nieuwe baan begonnen. In plaats van dat ik focus op dat het leuk en bijzonder is om mijn geliefde een bedrijf te beginnen en te genieten van wat ik allemaal kan bijdragen, betrap ik me erop dat ik me afvraag of er wel genoeg tijd is voor mezelf. Als schrijvende komt ik tot een helder antwoord. Ja, natuurlijk is het heerlijk om te schrijven, yoga te doen, te wandelen. Maar het is een beperkende overtuiging dat ik dat nodig heb om bij mezelf te komen. Ik ben altijd bij mezelf.

Deze week hoor ik de uitslag van een onderzoek naar mijn witte bloedcellen. De waarden hiervan zouden te laag zijn. Dit wijst op een auto-immuunziekte, waarvan ik er al één heb. De spiegel hiervan is dat je teveel tegen jezelf vecht. Uit angst door anderen veroordeeld te worden, ben ik de hele tijd bezig mezelf te veroordelen. Ik trek het aan doordat ik er bang voor ben. Best wel oenig eigenlijk. Oeps, doe ik het weer…

Ik denk vaak dat in vastigheid zekerheid zit. Maar dat is bij mij niet zo. Ik vind het fijn om helderheid te zoeken. Maar als ik die helderheid vast ga leggen in vaste structuren, werkt het op den duur niet meer. Zo vind ik het leuk om samen te werken in ons bedrijf, maar ik moet er niet aan denken om dag in dag uit hetzelfde werk op hetzelfde tijdstip te doen. Zo is het ook met mijn blog. Ik bedenk dat ik iedere week ga bloggen. Dat gaat een maand goed. Totdat ik weerstand voel. Wie heeft eigenlijk bedacht dat ik dat wil? Ineens voelt het dan als moeten en dan wil ik niet meer. Dan is de flow volledig foetsie.

Hoe krijg ik die flow weer terug? Terwijl ik dat opschrijf, valt mijn oog op het onderwerp van mijn blog: zachte kracht. Daarin vind ik mijn flow. Ik heb altijd gedacht dat een sterke vrouw sterk moet zijn qua lijf en uitstraling. Ik was ervan overtuigd dat daar een soort harde power bij hoorde. Tot deze week. Opeens viel het kwartje. Power zit in zachte kracht. Zachte gedachten voor mezelf (ipv hard zelfoordeel), Hatha Yoga (ipv Power Yoga), ontspanningsmassage (ipv sportmassage), een zacht kussen (ipv die goedkope harde waarmee ik iedere ochtend stijf wakker word) en zachte stoffen (ipv harde synthetische stoffen). In zachtheid en liefde kan flow stromen, niet in druk druk druk, moeten presteren, moeten voldoen.

Door de spiegels van afgelopen week, ga ik de stap zetten naar zachte kracht. Dat is niet soft, dat is echte Power!

Kleine stappen naar grote dromen

Ik doe al een paar dagen weinig. Ja, ik doe wel dingen, maar niet die waarvan ik afgelopen week heb besloten dat ik daar mijn aandacht op ga richten. Ik weet dat mijn gezondheid het allerbelangrijkste is en toch ben ik niet actief aan het sporten en oefeningen doen. En dat vind ik vervolgens stom van mezelf. Eigenlijk is dat dus dubben balen: én niet sporten én daar van balen. Voelt dubbel niet goed. Ook wil ik al een paar dagen bloggen, maar ik zet me er niet toe. Voel ik me ook rot over. Idem met de administratie en organisatie van ons nieuwe bedrijf. Idem met mijn nieuwe schriftelijke cursus angst- en stressbeheersing. Alles dubbel balen.

Hoe krijg je jezelf dan weer zo gemotiveerd om weer stappen te zetten? In mijn geval door het eerst maar eens op te schrijven, zodat ik het patroon helder krijg. OK, wat ik zie is dat ik op precies die vier terreinen waarvan ik afgelopen week heb besloten actie te ondernemen, nul actie onderneem. Is dat omdat ik al zo graag bij mijn einddoel wil zijn?

Afgelopen week was mijn jongste zoon heel verdrietig, omdat hij na een half uur gamen zijn spelletje niet goed had opgeslagen. Ik legde hem uit dat het ook heel belangrijk was om van de reis zelf te genieten, stapje voor stapje. Dat snapte hij wel. Nu ik nog. Ik weet de einddoelen. Nu nog de reis er naar toe. Kleine stapjes zetten naar grote dromen. En wat het allerbelangrijkste is, om mezelf niet op de kop te zitten als het niet lukt of niet snel genoeg gaat! Dat werkt verlammend.

Nu ik dit weet, kan ik weer in beweging komen.

De wereld om je heen is een spiegel

Ik geloof dat alles uit energie bestaat. Dat wat je uitstraalt krijg je terug. Voel je je boos, dan word je geconfronteerd met andere boze mensen. Verwaarloos je je innerlijke zelf, dan ziet je huis en tuin er ook slordig uit. Ik ben ervan overtuigd dat de wereld om je heen je spiegelt in wie je bent en waar je staat in je persoonlijke ontwikkelingsproces. Zo binnen, zo buiten, zeggen de Chinezen. Jarenlang liepen bij mij binnen- en buitenkant niet synchroon, omdat ik niet durfde te laten zien wie ik van binnen was. Vooral uit angst om afgewezen te worden. Mijn ideeën kwamen namelijk vanuit mijn intuïtie en niet vanuit mijn ratio. En dat voor een academica! Het verlangen om mezelf wel te laten horen en zien is inmiddels groter aan het worden dan de angst voor afwijzing. Bovendien weet ik nu dat als ik die angst uitstraal, ik ook zeker die afwijzing zal aantrekken én dat een eventuele afwijzing vooral iets zegt over die ander. Daarom durf ik nu te bloggen over mijn diepste gevoelens, angsten en talenten.

Toch ben ik er nog niet. Hoe weet ik dat? Juist, door de wereld om mij heen als spiegel te zien en op te schrijven wat ik zie. Ik kijk naar mijn huis als spiegel van mijn ziel, ik kijk naar mijn kleding, ik kijk naar wat ik doe voor werk, wat ik eet, hoe ik met geld omga, wat voor mensen ik tegenkom, naar mijn kinderen, hoe ik op mensen reageer, et cetera. In alles ligt een boodschap voor mij, vooral als ik mezelf afvraag: ‘Wat zie ik en wat betekent dat voor mij?’.

Als ik bewust in die spiegels kijk, zie ik nog heel veel wat ik wil veranderen, voordat mijn binnen- en buitenkant synchroon lopen. Geweldig vind ik dit inzicht! Ik heb heel veel zin in die zoektocht om mezelf volledig te laten zien en horen, zodat ik ook echt een helder meer voor anderen kan zijn. En natuurlijk zal altijd de wereld om mijn heen een spiegel vol belangrijke boodschappen over mezelf blijven. Maar ik heb de intentie om dit jaar hele grote helder stappen te zetten. Wordt vervolgd uiteraard.